Te postacie żyją w nas, bo my żyjemy w nich.

“Komu tak się daliśmy omamić,
Że nie wiemy jak żyć nie na niby?”

Co to znaczy żyć naprawdę? Czym tak właściwie różni się życie od przeżycia?
Bohaterowie tej historii żyją ciągle trochę “na brudno”. Ich decyzje są jak bluzka przyłożona do ciała na szybko gdzieś na bazarze, żeby nie przymierzać. Jak tani zamiennik jednego składnika w przepisie, przez który ciasto nie będzie smakowało tak dobrze. Nie wybierają swoich dróg, nie decydują się na własne szczęście, sami dla siebie nie są tak naprawdę ważni. Tylko czy to na pewno jest ich wybór? Czy to ich wina? Czy w ogóle da się inaczej?

Spektakl w przejmujący sposób przedstawia różne oblicza samotności u sześciorga młodych ludzi, którzy pragną, żeby ich życie miało sens, jednak zupełnie nie wiedzą, co z tym pragnieniem zrobić. Każdy z nich niesie swoją własną torbę z ciężarem bólu, lęku, presji, straty, braku wiary, odrzucenia. Ich spotkanie nie przynosi wcale odpowiedzi, ale staje się przełomowym punktem na drodze do odkrycia, czym nakarmić swój głód.